Skip to content

“Wie de drugshandel wil aanpakken moet de onderliggende zwarte en grijze economie in het vizier nemen.”

donderdag 26 januari 2012

Aanstaande maandag zal ik niet alleen staken, ik zal ook met mijn sleutels rammelen in de Handelstraat in Antwerpen Noord. De handelaars in deze straat zijn de agressie en de overlast beu die veroorzaakt wordt door drugsdealers die deze drukke straat samen met de Korte Zavelstraat zo graag als hun actieterrein gebruiken.

Ook ik ben rechtstreeks betrokken partij: mijn dochter en mijn twee kleinzonen wonen in de Handelstraat. En samen met de allochtone handelaars in deze straat ben ik het halfslachtige overlast- en veiligheidsbeleid in deze stad meer dan beu. Wordt het nu niet helemaal potsierlijk dat de burgemeester uitgerekend deze week in de media een lans breekt voor het uitdelen van overlastboetes aan 12-jarigen terwijl hij de drugsagressie maar niet onder de knoet krijgt?

Het dealen van drugs wordt gestimuleerd door diverse factoren. Eerst en vooral moet er een voldoende grote afzetmarkt zijn. De stress, de ontreddering en onzekerheid in de samenleving moet voldoende groot zijn, zodat er gegadigden zijn. Van de totaal ontspoorde druggebruiker die zich platspuit over de havenarbeider die dubbele shiften draait tot de manager die op zaterdagnacht de betekenisloosheid van zijn leven in de uitgaansbuurten op het Antwerpse Zuid verdringt met een paar lijntjes coke, en alles wat daar tussen zit. Ten tweede voldoende rechtelozen die niks te verliezen hebben door zich als drugsrunner of dealer te laten inzetten. Ten derde en ten belangrijkste een geoliede financieel-economische organisatie. Wie alleen maar een beetje rommelt onderaan die pyramide moet niet verbaasd zijn wanneer het fenomeen steeds terugkeert.
Juist dat laatste is nochtans exact wat het Antwerpse stadsbestuur doet. Toegegeven, een stadsbestuur heeft lang niet alle hefbomen in handen. Maar dit bestuur lijdt aan een misplaatst handhavingschauvinisme, waarbij het denkt alles te kunnen regelen binnen de gemeentelijke politiecodex. Het gevolg is een oppervlakkige symptoombestrijding die de bal totaal misslaat. Niet alleen de beruchte schoonmaakactie op het De Coninckplein was daar een voorbeeld van. Het zijn net die activiteiten op dat plein die zich nu verplaatst hebben naar de Handelstraat. Een ander voorbeeld is de het lokale vestigingsreglement op car wash bedrijven die eraan komt. Bij politie en inspectiediensten is het geweten dat deze sector uitpuilt van de fiscale en sociale fraude, een doorgangspoort is voor mensenhandelaars en fiscale witwasserij. Getuige daarvan de recente – maar helaas wegens procedurefouten op een sisser uitgelopen – rechtszaak in het arrondissement Turnhout. Zoiets los je niet op met een vestigingsreglement, maar met gecoördineerd optreden van verschillende inspectiediensten in samenwerking met het Parket.

Wie de drugshandel wil aanpakken moet de onderliggende zwarte en grijze economie in het vizier nemen. Ze moet de privileges aanvallen waarvan ook het ‘witte’ bedrijfsleven zich graag bedient maar waarop heel die schaduwstad zich ent. Dezelfde ‘taxshelters’ en fiscale spitstechnieken waarvan een deel van het officiële bedrijfsleven zich zo graag bedient geven ook onderdak aan de georganiseerde misdaad die onze stad verziekt. En aangezien een stadsbestuur dat niet op eigen kracht kan oplossen, moet het aan politiek durven doen. Het moet durven zeggen dat de deregulering, het neoliberalisme en het laissez faire van het kapitalisme ons hier gebracht heeft. Het moet haar bevoegdheden maximaal invullen en desnoods dweilen met de kraan open, maar tegelijk ook duidelijk durven praten over de grenzen van die aanpak, en de nood aan het dichtdraaien van de kraan. Dat kan enkel door een geïntegreerde aanpak waarin de inspectiediensten en het Parket op één lijn worden gebracht (zoals in de strijd tegen de afvalzwendel in de Antwerpse haven) én door een degelijke wetgeving die de achterpoortjes sluit.

Een volgend stadsbestuur moet een onafhankelijke audit laten doen over de aanwezigheid van de drugseconomie in Antwerpen: aard, omvang en organisatievorm. En van daaruit een beleid uitstippelen met een visie: op het niveau van het afremmen van het gebruik, de opvang van de verslaafden en ook en vooral het opruimen van de netwerken. Ook als dat laatste betekent dat bepaalde gevestigde economische belangen tegen de haren worden ingestreken.

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: