Skip to content

Afbouw pensioenrechten stoppen zal consequente strijd vereisen

vrijdag 30 maart 2012
tags:

Nog geen twee weken nadat Van Quickenborne aankondigde de pensioenleeftijd op te trekken, vernamen de 150.000 personeelsleden uit het onderwijs dat Vlaams minister Pascal Smet (SP.a) de TBS+ regeling zal afbouwen. “Iedereen moet een inspanning leveren, dus ook de onderwijssector” luidt het. Dat zou de Vlaamse Gemeenschap 8 à 10 miljoen euro opleveren.

Terecht pakte het gemeenschappelijk vakbondsfront prompt uit met een actieplan met als voorlopig hoogtepunt een stakingsdag op 28 maart. Wij denken dat de opschorting van de staking in ruil voor onderhandelingen minister Smet slechts zal sterken in zijn besparingsijver.

De TBS 58+ wordt dus afgeschaft met ingang van 1 april, met uitzondering voor kleuterleid(st)ers die tot voor kort nog op 56 konden uitstappen. Ook leerkrachten die voor 31/12/11 de leeftijd van 57 jaar bereikten kunnen nog op TBS, maar tegen de nieuwe voorwaarden. Dit betekent een wachtuitkering van slechts 40% van de laatste wedde. Een haalbare kaart enkel voor hen die er al warmpjes inzitten. Voor alleenstaanden of ouders van studenten (zonder vette spaarboek) onhaalbaar. Voor hen die reeds op TBS zijn, verandert er niets. Mensen die reeds 58 zijn en nog zouden gebruik willen maken van de regeling worden gestraft voor hun langer werken. Het systeem wordt totaal onaantrekkelijk gemaakt voor de weinigen die er nog recht op hebben.

De pensioenleeftijd ligt tot 2014 nog op 60 jaar. Daarna komt hij normaal ook op 62. De beslissing van de federale regering om 40 jaren dienstanciënniteit als pensioenvoorwaarde toe te passen, geldt ook voor leerkrachten . Studie- en legerdienstbonificaties (tot nu opgenomen in de telling) zouden worden afgeschaft. Verlofstelsels zoals loopbaanonderbreking, worden slechts maximaal voor 1 jaar meegereken (uitgezonderd palliatief verlof en sociaal verlof) . Er wordt verwacht dat het ‘ziekteverzuim’ zal toenemen. Maar daar heeft de minister al aan gedacht door het aantal ziektedagen te beperken tot max. 180 dagen. Collega’s die het ongeluk hebben langdurig of chronisch ziek te worden, bijvoorbeeld net voor hun pensioenleeftijd, vliegen vervroegd op pensioen met zware financiële gevolgen. De regering gaat er dus van uit dat iedereen die langdurig ziek is in werkelijkheid misbruik maakt van het systeem.

Toen de kersverse minister Smet het zogenaamde loopbaandebat lanceerde, voelden we reeds nattigheid. Achter dit debat schuilde het verborgen agenda van de loopbaanverlenging. De maatregelen op federaal vlak, mede genomen en verdedigd door SP.a-ministers, gaven minister Smet de uitgelezen kans om het “loopbaandebat” van de tafel te vegen en de “short cut” te maken naar het uiteindelijke doel, langer werken. Zelfs Klasse kopte “niemand bekommert zich nog om oudere leerkrachten – wij zijn uitgeblust”. Toen 10 jaar geleden Marleen Vanderpoorten de TBS 55+ afgeschafte, startte zij ook het debat op. In talrijke commissies en werkgroepen werd gebrainstormd met de vakbonden en inrichtende machten om de carrière van ‘oudere collega’s’ minder zwaar te maken (minder contacturen, meer mentorschap, vermindering van de planlast, flexibele schooluren…) Er kwam niets van terecht! De stress en de planlast, namen zelfs nog toe (M. Elchardus, 2/3 – De Morgen).

De gemiddelde leerkracht is voor 1/3 van zijn job, bezig met wat niet tot zijn kerntaak (lesgeven) hoort. Bij het lesgeven hoort vandaag veel overtollige en tijdrovende administratie. De prestatieregeling van de leerkracht is gebaseerd op een werkweek van 40 uren, maar volgens vacature(.com) leunt deze in werkelijkheid bij de 50 uren aan.

De planlast zou naast de vlakke loopbaan, onaantrekkelijke lonen en statutaire onzekerheid, de grootste reden zijn voor frustratie onder de oudere generatie en uitval bij de jongere leerkrachten. 40% stopt binnen de eerste vijf jaren. ‘Een pedagogische visie achter deze maatregelen is er niet‘ (website COC). De job van leraar is de voorbije jaren enorm verzwaard. Is dit het enige wat de federale en de Vlaamse regeringspartijen ons te bieden hebben?

De vakbondsleiding heeft de woede van de leerkrachten ‘opgemeten’ tijdens regionale meetings. Daaruit bleek weinig vertrouwen in het onderwijsbeleid. De vakbondsleiding komt immers steeds met ‘slecht nieuws’! Er werd gestaakt op 22 december (2011) samen met de rest van de openbare sector. Daar werd vurig aangekondigd (o.m. door Karel Stessens, ACOD) dat een verdere afbouw van de pensioenrechten ‘onaanvaardbaar’ was. “Onderhandelen om besparingen te orchestreren, een vakbond onwaardig”, luidde het verdict van de voorzitter van de ACOD. Dit was maar het begin en er zouden meer acties volgen in het voorjaar.

We zijn midden maart en aan de besparingen is er fundamenteel niets gewijzigd. Een actieplan? Niet echt! Na de ontmoeting met de minister begin maart werd in gemeenschappelijk vakbondsfront meteen een actieplan aangekondigd: 12/3 regionale infomomenten, 16/3 regionale werkonderbrekingen om het personeel in te lichten en uiteindelijk op 28/3 de stakingsdag.

Maar… kort na deze aankondiging repte minister Smet zich om de vakbonden terug aan de onderhandelingstafel te roepen. De vakbondsleidingen reageerden helaas even snel met het opschorten van de acties en staking “zo lang de onderhandelingen duren”. Vele militanten beseffen dat men hiermee de druk op de minister aanzienlijk doet afnemen.

Wat is er nodig? Leden van Rood! in het onderwijs hebben op hun werk en binnen de structuren van de vakbond opgeroepen om alsnog vast te houden aan dit actieplan. Op de infomomenten kunnen leden en militanten discussiëren over een strategie om de maatregelen tegen te houden. Tijdens de laatste staking ontstonden er onder de aanwezige stakers in verschillende bondsgebouwen spontane discussies over hoe de plannen van de minister te stoppen. Dit zou als voorbereiding dienen voor een goed gemobiliseerde nationale stakingsdag op 28/3, in combinatie met een mars op Brussel.

Een nationale staking is een uitgelezen moment om een goed georganiseerd offensief in te zetten tegen de propaganda in de media die leerkrachten afschildert als luiaards. Al te veel moeten wij machteloos toekijken hoe er in lezersbrieven en allerlei opiniestukken een loopje genomen wordt met de werkelijke aard van onze job. Het wordt tijd dat daar adequaat en gestaafd met feiten door de vakbondsleiding op gereageerd wordt.

De actieluwte van de voorbije 10 jaar heeft geen enkele besparing tegen gehouden: het aandeel van het totale onderwijsbudget t.o.v. het bruto regionaal product in Vlaanderen is gedaald van 7% in 1980 tot ongeveer 6% vandaag (volgens optimistische schattingen). We zullen de strijd moeten voeren.

Ten slotte, in het Franstalig landsgedeelte, kon je (tot voor kort) met je 55 ‘op TBS’. Niet omdat ze daar in de onderwijssector over meer middelen beschikken – maar omdat de CGSP- en CSC-enseignement in de jaren ’90 er een consequente strijd voor hebben opgezet! Laten we dit als voorbeeld nemen om de plannen van de minister een halt toe te roepen.

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: