Skip to content

4. Werkgelegenheid optrekken en ondersteunen

Antwerpen is in Vlaanderen de stad met de grootste werkgelegenheid, maar vooral ook de stad met de grootste werkloosheid van alle Vlaamse steden. Van
de beroepsbevolking in Antwerpen zit 15,2% zonder job. Het Vlaamse gemiddelde is 6,84%. Concreter: bijna 33.000 Antwerpenaren zijn werkloos. Bij jongeren is 1 op 4 werkloos. In sommige wijken liggen deze cijfers zelfs nog veel hoger!

Nochtans biedt een job met werkzekerheid en een degelijk loon voor elke persoon de beste garantie op een toekomstperspectief. Meer dan 1 op 2 allochtonen in Antwerpen heeft geen job, dubbel zoveel als in de rest van Vlaanderen. 82,1% van alle werklozen in Antwerpen valt onder een ‘groep met verminderde kansen’ in de samenleving. In talrijke wetenschappelijke onderzoeken wordt de link gemaakt tussen werkloosheid en criminaliteitscijfers: mensen zonder een perspectief voor de toekomst verliezen hun banden met de samenleving en zijn vatbaarder voor het plegen van criminele feiten.

De werkloosheidscijfers zeggen bovendien niet alles. Globaal werkt 14% van alle loontrekkenden als uitzendkracht. 37,8% van die uitzendkrachten is jonger dan 26 jaar. Interimjobs zijn meestal betrekkingen op basis van kortlopende contracten, resulterend in een lager loon en verminderde arbeidsvoorwaarden. Hoe bouw je dan een toekomst uit? Cijfers tonen overigens ook aan dat jongeren verhoudingsgewijs meer tewerkgesteld worden met interimcontracten.

De voorbije maanden werden we met de regelmaat van de klok geconfronteerd met bedrijfssluitingen en herstructureringen. In de periode 2000-2010 daalde de werkgelegenheid in de industriële sectoren in ons land met 11%. De hoge loonkosten worden systematisch als reden aangehaald, maar dat wordt tegengesproken door het feit dat de inkrimping van de industriële sector lager is dan in onze buurlanden (met uitzondering van Duitsland); de productiviteit van de Belgische werknemer is immers bij de hoogste in de wereld. De werkelijke oorzaak moeten we zoeken bij de onderinvesteringen die gebeurd zijn omdat er in de financiële wereld veel hogere winsten te behalen vielen. Zolang er enkel geproduceerd wordt in functie van maximale winsten zal de werkgelegenheid systematisch afbrokkelen. In de sectoren die een stijging van het aantal arbeidsplaatsen noteren, worden meestal lagere lonen betaald en zijn er minder gunstige arbeidsvoorwaarden. Er is dan ook een algemene trend – ook in de openbare sector – om volwaardig werk te vervangen door precaire jobs. Ook het stadsbestuur doet daaraan mee, door statutaire aanwervingen te weigeren en te kiezen voor minder stabiele contractuele jobs.

Antwerpen deelde in de klappen. Eind 2010 sloot Opel Antwerpen de deuren waardoor 2.551 werknemers hun job verloren. Dit leidde onmiddellijk tot een forse stijging van de werkloosheid in Antwerpen: in vergelijking met januari 2010 steeg de categorie werkzoekenden ‘vrij ingeschreven’ in januari 2011 met 22,6%. Hoewel Opel Antwerpen in de vorm van een genationaliseerde fabriek onder werknemerscontrole een mooie toekomst had door bijvoorbeeld milieuvriendelijke wagens te bouwen, bleef het stadsbestuur vasthouden aan de piste van de Vlaamse Regering, die naarstig op zoek ging naar een onvindbare private overnemer in een automarkt met krimpende winstmarges.

Ondertussen werden we ook geconfronteerd met de voor juni aangekondigde sluiting van Crown Cork in Deurne (322 jobs). De 230 werknemers van BRC Antwerpen hebben maanden in onzekerheid geleefd over het behoud van hun job, nadat de Petroplus-groep niet meer kon rekenen op bankkredieten. Alcatel-Lucent kondigde in januari van dit jaar aan dat er 185 jobs zouden verdwijnen, voornamelijk in de Antwerpse vestiging. Het industrieel weefsel blijft een van de pijlers van onze economie: vele jobs in de dienstensector zijn afhankelijk van de industrie, die bovendien goed is voor 80% van de export.

De Stad kan als een van de voornaamste werkgevers in de regio een bepalende rol spelen in een tewerkstellingsbeleid dat kansen geeft aan iedereen en
dat als voorbeeld kan dienen voor de privésector. Momenteel is dat niet het geval. Werknemers bij de stad Antwerpen raken steeds moeilijker aan jobzekerheid, die gepaard gaat met een benoeming als ambtenaar, waardoor contractuele jobs meer en meer de regel worden. Wie werkt bij de stad op basis van een contract verliest dan ook sneller zijn job bij de zoveelste besparingsronde. In het najaar van 2010 werden er nog 523 jobs geschrapt bij de stad Antwerpen: een besparing van 22 miljoen euro. Ondertussen worden steeds meer diensten uitbesteed aan de privésector, met negatieve gevolgen voor dienstverlening, tewerkstelling en arbeidsvoorwaarden. Kortom, het uittredende stadsbestuur runt onze stad als een privébedrijf: wat of wie niet onmiddellijk economisch rendabel is, gaat er uit.

Rood! stelt voor:

  • De Stad en het OCMW moeten als overheid aantrekkelijke werkgevers worden die zorgen voor kwaliteitsvolle dienstverlening, wat het best gebeurt via statutaire jobs. Men gaat toch ook geen contractuele politieagenten aanwerven? Daarom zouden contractuele en interimjobs de absolute uitzondering moeten worden. Contractuele jobs kunnen enkel voorzien worden bij welomschreven, tijdelijke projecten waarbij de inzet nodig is van personeel met een specifiek profiel dat niet gevonden kan worden via de normale aanwervingsprocedures;
  • De regularisatie via statutaire aanwervingsexamens van de bestaande contractuele personeelsleden bij de Stad en het OCMW is een prioritaire maatregel;
  • De stad Antwerpen moet een plan uitwerken om interimjobs in alle sectoren, publiek of privé, te ontmoedigen. Contracten van onbepaalde duur moeten overal de regel worden. De sluipende privatisering van de stadsdiensten via ‘verzelfstandiging’ en ‘outsourcing’ moet worden stopgezet en teruggedraaid. De wildgroei aan statuten en stedelijke vzw’s moet worden tegengegaan;
  • De Stad kan ook zelf voor jobcreatie zorgen: een grootscheeps stedelijk bouw- en renovatieprogramma van duurzame huisvesting is hierbij prioritair, net zoals het wegwerken van de wachtlijsten voor een sociale woning en het tekort aan degelijke schoolgebouwen en opvangmogelijkheden. Dit kan op basis van, bijvoorbeeld, een meerjarenplanning;
  • De private contractors van de Stad vangen dikwijls de gaten in de eigen dienstverlening op. Rood! wil de dienstverlening van de Stad Antwerpen uitbreiden zodat de diensten van private contractors tot een minimum beperkt worden. Om concurrentievervalsing met eigen diensten tegen te gaan en omdat de Stad een voorbeeldfunctie vervult, zal de Stad bij uitbesteding voortaan voorrang verlenen aan contractors die een aantal sociale voorwaarden respecteren op het vlak van loon- en arbeidsvoorwaarden, diversiteit en respect voor syndicale rechten;
  • De Stad mag de bedrijfssluitingen en grote herstructureringen op het grondgebied van de stad niet passief ondergaan, maar moet daarentegen actief ijveren en mobiliseren voor het behoud van de werkgelegenheid. De uitbouw van een stedelijke regie met expertise op industrieel vlak zou een eerste stap betekenen;
  • Inzake personeelsbeleid bij de Stad is Rood! voorstander van:
    • Het algemeen het principe van gelijk loon voor gelijk werk overal en voor iedereen doorvoeren en waarborgen;
    • De Stad moet het voortouw nemen in een arbeidsduurvermindering onder haar personeelsleden: een vierdagenweek zonder loonverlies met bijkomende aanwervingen zou het personeelsbestand opkrikken, voor tewerkstelling zorgen maar ook de kwaliteit van de dienstverlening verbeteren;
    • Realistische personeelsbudgetten bij de stedelijke diensten gebaseerd op een objectieve personeelsbehoeftenmodellering, in plaats van de spelregels steeds opnieuw aan te passen aan de besparingslogica. Bij de opstelling van de budgetten en de personeelsbehoeften is een controle door de vakorganisaties vereist;
    • Een billijke vergoeding voor werk op onregelmatige of ongebruikelijke uren, zaterdagvergoedingen, vergoedingen voor avondwerk;
    • Er moeten meer inspanningen worden geleverd om allochtonen en mensen van buitenlandse origine aan het werk te stellen. Niet alleen als straatvegers of huisvuilophalers maar ook in hogere functies;
    • Tewerkstelling van andersvaliden moet zoveel als mogelijk geïntegreerd worden in alle stadsdiensten;
    • Het statuut van de havenarbeider moet gevrijwaard blijven. Het laden en lossen van schepen door eigen scheepspersoneel volgens de port-package-richtlijn’ moet verboden blijven.

Ga terug naar de inhoudstafel

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: