Skip to content

1. De inzet van de verkiezingen

Tijdens de afgelopen legislatuur is citymarketing een steeds belangrijkere rol gaan spelen in het beleid van de stad Antwerpen. Achter de façadepolitiek van de ‘A’ gaat een aanpak schuil die erop gericht is onze stad in schijfjes te verkopen aan vastgoedmakelaars, de hogere middenklasse, betonbaronnen en touroperatoren van citytrips. Geleidelijk aan worden we als inwoners van Antwerpen van onze stad beroofd.

Deze aanpak beantwoordt aan een algemene evolutie, waarbij citymarketing hand in hand gaat met sociale verdringing. Het stadsbestuur is op zoek naar hogere fiscale inkomsten. Alles wat Antwerpen kan ‘ontwaarden’ vanuit het oogpunt van de citymarketing wordt vermeden of afgebouwd. De ‘dividenden’ van dergelijk stadsbeleid worden bovendien niet geherinvesteerd in een sociale politiek. De stedelijke sociale crisis laat zien wat verwaarloosd werd: onderwijs hinkt dramatisch achter op de demografische evolutie, scholen barsten uit hun voegen, stadspersoneel kampt met onderbezetting, de dienstverlening gaat systematisch achteruit, sociale huisvesting krijgt stilaan miniatuurtrekjes en de lokale leefruimte (bibliotheken, speelruimte, socio-culturele infrastructuur) is een vergeten zaak.

In een ver verleden werden stad en haven uitgebouwd door het stadsbestuur zelf. Een structureel tekort aan financieringsmiddelen van bovenaf heeft de stad ertoe aangezet te gaan lenen. Het gevolg was een hoge stadsschuld. Maar het afbetalen van de intresten op deze schuld zorgde ervoor dat er zo goed als geen
beleidsruimte overbleef. In feite had deze stadsschuld overgenomen moeten worden door de hogere overheid, zoals dit bij andere grootsteden het geval was bij de fusie van de gemeenten. Antwerpen fusioneerde zes jaar na de andere gemeenten, in 1982. Intussen was er een diepe economische crisis en was er opeens geen sprake meer van een kwijtschelding. Ondertussen werd een veelvoud van de ‘consolidatielening’ van de jaren tachtig in de vorm van intresten betaald aan de banken. De financiële instellingen hebben dus een forse winst geboekt op de rug van de Antwerpse bevolking!

De kleine financiële speelruimte en de beperkte transferten van bovenlokale middelen werden bovendien ingezet voor de realisatie van prestigeprojecten, terwijl de elementaire sociale noden werden verwaarloosd. Niemand is natuurlijk gekant tegen de heraanleg van de Leien of de kaaien, een mooi justitiepaleis of het Museum aan de Stroom. Maar deze projecten smaken wel erg wrang als tegelijk het ooit zo vooruitstrevende en emanciperende stedelijk onderwijs op droog zaad wordt gezet, bibliotheken moeten sluiten en de sociale huisvesting achterophinkt. Tot overmaat van ramp zal de stadsontwikkeling ook nog worden opgeofferd aan het doorgaand verkeer, waarbij het stadscentrum gereduceerd wordt tot een ongezonde rotonde op een Europees netwerk van autosnelwegen.

Dit ‘beleid’ van citymarketing en stedelijk elitisme gaat gepaard met een autoritaire verglijding. De stad wordt steeds meer bestuurd als een firma, zonder veel consultatie noch deliberatie binnen de gemeenteraad of met de bevolking. Ook ambtenaren worden daarbij op een zijspoor gezet of slechts selectief beluisterd.

Gelukkig heeft een belangrijk deel van de bevolking haar democratische reflexen weten te behouden. De acties van Ademloos en Straten-Generaal tegen het
BAM-tracé tonen aan dat burgerverzet een catastrofale beslissing kan tegenhouden. Deze actie toont echter ook aan dat er tot op heden in de gemeenteraad geen voldoende sterke democratische én sociale tegenmacht of oppositie aanwezig was. Het weerwerk moest vooral van onderuit komen, van de actiegroepen die een zeer groot deel van de Antwerpse publieke opinie vertegenwoordigen.

Voor Rood! draait de inzet van de gemeenteraadsverkiezingen niet rond het schijngevecht tussen kandidaat-burgemeesters die deel zijn van de huidige bestuursmeerderheid, met name Patrick Janssens (sp.a) en Bart De Wever (N-VA). Over de algemene koers zijn beide figuren het immers volstrekt eens. Niets sluit uit – het is zelfs waarschijnlijk – dat beiden na de verkiezingen veroordeeld zullen zijn tot een coalitie met elkaar.

Voor Rood! ligt de inzet van de verkiezingen elders: zal deze stad in de toekomst sociaal en duurzaam zijn? Of glijdt ze mee met de neoliberale trend van vermarkting, ongelijkheid en verarming?

Om een koerswijziging in het stedelijk beleid in te zetten, om de verschraling van de democratie een halt toe te roepen, moet er eerst en vooral een écht socialistische vertegenwoordiging komen. De burgers moeten opnieuw een eigen stem in de gemeenteraad krijgen, in plaats van vertegenwoordigd te worden door beroepspolitici die altijd meedrijven met de heersende trends. Zonder dergelijke vertegenwoordiging zullen de stemmen van vele Antwerpenaars nooit gehoord worden. Zonder deze socialistische vertegenwoordiging zal het stadsbestuur verder de sociale verworvenheden die opgebouwd werden in de naoorlogse periode ontmantelen. Het is dan ook de taak van een consequente linkerzijde om de sociale noden opnieuw te doen primeren en de bevolking opnieuw invloed te doen uitoefenen op het dagdagelijks beleid. Dat is de werkelijke inzet van deze verkiezingen!

Het verzet tegen de besparingen, tegen de verdere uitverkoop van de stad, tegen de privatiseringen en de sociale kloof zal niet enkel in de gemeenteraad worden gevoerd maar ook daarbuiten. Toch is een steunpunt in de gemeenteraad zeer belangrijk. Rood! wil een hefboom zijn om de gemeentelijke democratie nieuw leven in te blazen en de inwoners in staat te stellen hun sociale noden te laten gelden. Dit vergt in de eerste plaats een dialoog in de wijken, waarbij bevolking en verenigingen eindelijk de kans krijgen zich uit te spreken over wat er mis gaat met hun stad.

Om het tij te keren is een visie nodig op een project van een leefbare, duurzame en democratische stad. Dergelijk project staat haaks op de huidige evolutie en
botst met de belangen van economische lobby’s zoals de vastgoedspeculanten, betonbaronnen en projectmakelaars.

Rood! verdedigt een project dat de stad wil teruggeven aan al haar huidige en toekomstige inwoners. De samenleving is de greep kwijt over het economisch gebeuren. Op lokaal vlak kan hier paal en perk aan gesteld worden op voorwaarde dat de stedelijke instellingen voorrang geven aan de inwoners en hun belangen. Dit vergt een grondige herfinanciering van de stad. De dalende fiscale inkomsten van de bovenlokale overheden en de Dexia-crisis zullen deze uitdagingen op scherp stellen. Terwijl enerzijds de noden stijgen, dreigen anderzijds de middelen af te nemen. In Antwerpen groeit een op vier kinderen op in kansarme gezinnen. Alléén al om de huidige reeds te verwachten aangroei van het aantal schoolgaande kinderen te kunnen opvangen, zal de stad niet minder dan 20 hectaren aan nieuwe scholen moeten bouwen! In het onderwijs, maar ook in de huisvesting, de gezondheidszorg en de mobiliteit is er een ambitieus plan nodig voor de stad.

Ga terug naar de inhoudstafel

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: