Skip to content

Voorstelling: Alexandra Dirckx

Alexandra Dirckx werd geboren op 23 februari 1969 in een gezin met rood bloed in de aderen. Op diezelfde dag, 23/02/1969, werd er in Brussel een massale betoging gehouden tegen de Amerikaanse oorlog in Vietnam. Het is waarschijnlijk de komst van de eerste telg in het gezin dat maakte dat haar ouders niet aanwezig waren, want een van de verste herinneringen van Alexandra is er één waar ze op de schouders van grootvader zat tussen joelende mensen die de toenmalige president Nixon eisten zijn handen van Vietnam te houden. Dat er een politiek bewuste opvoeding werd gegeven is het minste dat je kunt zeggen. Een bewuste houding die Alexandra zelf verder uitbouwde en die later leidde tot het engagement dat ze vandaag de dag op allerhande manieren aangaat.

Op de leeftijd van 14 jaar ging Alexandra één jaar in Wallonië studeren om haar Frans op peil te brengen. Een leerrijke ervaring die de tiener deed inzien dat jongeren er in het zuiden van België een zeer open houding op na houden wat heel veel thema’s betreft. Discussies in de lessen gingen tot op het bot en sneden niet zelden politieke thema’s aan. Na haar studies talen besluit Alexandra één jaar naar Salamanca te verhuizen om de taal van Cervantes onder de knie te krijgen. Ook hier is ‘anders’ vooral boeiend en leerrijk. Gebeten door andere culturen werkt Alexandra jaren in het buitenland waaronder ook Cuba. Drie jaar Cuba deden haar de sterkte inzien van socialistische waarden op vlak van onderwijs, geneeskunde en ondersteuning voor minderbedeelden.

Na drie jaar Cuba gaat ze met een nieuwe kijk in België aan de slag in de sociale sector. Eerst als logistiek medewerker bij het Belgisch Comité voor Hulp aan Vluchtelingen en na 5 jaar studie als maatschappelijk assistente bij de Dienst voor Maatschappelijk Werk van De Voorzorg. Haar werkterrein is het ‘Kiel’ waar ze ook samen met haar gezin woont en leeft. Het Kiel is een kleurrijke buurt waar nochtans menig burger met angstige blik naar kijkt. Alexandra draagt de buurt echter een warm hart toe, net door die kleurrijkheid, dat multiculturele, door haar werk en de contacten buiten haar werk. De buurt toont alle mooie en minder mooie kanten van de grootstad en de daarbij horende problemen maar dit maakt het Kiel net tot een boeiende leefomgeving en een situatie waaruit verschillende lessen kunnen getrokken worden.

Alexandra heeft voeling met de buurt en met haar mensen. Dit door haar beroep waarbij ze dagelijks in contact komt met mensen, burgers, die al dan niet welkom zijn in deze stad, burgers waarvan de rechten niet gegarandeerd worden door hun achtergrond, door generatiearmoede, door een tekort aan kansen of door een handicap. Dit ligt dan ook aan de basis van haar engagement en haar inzet buiten het werkterrein. Alexandra is ervan overtuigd dat een beleid moet investeren in sociale voorzieningen om zich een democratisch beleid te kunnen noemen. Een overheid die niet investeert in onderwijs, gezondheidszorg en sociale voorzieningen creëert kansarmoede en op de langere baan generatiearmoede. Alexandra wil zich dan ook politiek engageren omdat er dringend nood is aan dergelijke investeringen in mensen, en dan vooral in kansen voor alle mensen. Kansarmoede aanvaarden is de maatschappij belasten en zeker de volgende generatie belasten. Deze investering moet haar inziens gebeuren vanuit de mensen en mét de mensen, kortom het moet om een bottom-up-democratie gaan.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: