Skip to content

Voorstelling – Wouter Gysen

Wouter Gysen werd in 1981 geboren in een openbaar ziekenhuis in Borgerhout. Vandaag is dat ziekenhuis ‘verzelfstandigd’, een mooi woord voor ‘geprivatiseerd’. Als kind woonde hij in Deurne, op een steenworp van de ring, en ging er naar de stedelijke basisschool. Vandaag verzet deze buurt zich tegen het BAM-tracé. Een rotonde van wel negentien baanvakken ter hoogte van het Sportpaleis bedreigt de levenskwaliteit van de omwonenden. Wouter’s eerste school is na decennia van besparingen ook ‘verzelfstandigd’.

Hoewel hij er zich toen niet van bewust was, kwam Wouter al vroeg in aanraking met de sociaaldemocratische zuil: de Rode Valken. Vandaag is het verenigingsleven van de socialistische arbeidersbeweging in vele dorpen en steden op sterven na dood. Hoeveel plaatsen moeten het thans niet stellen zonder volkshuis, socialistische fanfare of turnkring?

In oktober 1996 nam Wouter voor het eerst deel aan een scholierenstaking. Vier dagen op rij ging hij in Mechelen de straat op. Dagelijks zwol de beweging aan, met als hoogtepunt de Witte Mars in Brussel. Tienduizenden jongeren schaarden zich achter de slogan ‘het systeem is rot tot op het bot’. Die bewuste week zag Wouter de kracht van het aantal, de spontaniteit waarmee een massabeweging uit het niets kan uitbreken.

In de jaren erna werd hij actief in de milieubeweging, ging hij betogen in Bonn en Den Haag, nam hij deel aan antifascistische acties en bezette hij met honderden anderen het het rectoraat van de Vrije Universiteit Brussel (VUB) tegen de Bologna hervorming. In volle anti-globaliseringsbeweging zag hij in dat onder het kapitalisme alles moet wijken voor de niet te stillen winsthonger, inclusief mens en natuur. Het is toen dat hij voor zichzelf de beslissing maakte om zich politiek te engageren bij de Linkse Socialistische Partij (LSP). Meteen startte hij met enkele anderen een werking van de Actief Linkse Studenten (ALS) aan de VUB. Deze ALS-werking organiseerde succesvol het verzet tegen de sluiting van de studentenkantine, voerde actie aan het proces tegen de 13 van Clabecq, trok ten strijde tegen de commercialisering van het hoger onderwijs, het tekort aan koten, de oorlog in Irak,…

Na zijn studies bouwde hij een afdeling van LSP uit in Mechelen. In 2007 nam de LSP deel aan de verkiezingscampagne van het Comité voor een Andere Politiek (CAP). In Mechelen waren er toen zo’n 50 mensen actief betrokken in de campagne. Na vele omzwervingen keerde Wouter in 2008 terug naar zijn geboortestad. Een jaar later werd hij vader. Zoals vele andere jonge ouders werd hij geconfronteerd met het enorme plaatsgebrek in de kinderopvang en het onderwijs; het gevolg van decennialange besparingen. Er moet dringend massaal geïnvesteerd worden, in infrastructuur en personeel. Het is een kwestie van keuzes maken: als je bedrijven de wettelijk voorziene belastingen en sociale bijdragen laat betalen, heb je jaarlijks €58 miljard extra inkomsten.

Sinds zeven jaar is Wouter treinbegeleider en afgevaardigde voor ACOD-Spoor. Hij stond vooraan in de strijd tegen de pensioenhervorming en neemt momenteel mee het voortouw in het verzet tegen de privatisering van het goederenvervoer per spoor. Met de nakende herstructurering van de spoorweggroep zal dat niet anders zijn. Hij is een voorvechter van het openbaar vervoer en verweert zich dan ook tegen de besparingen bij De Lijn. Voor Antwerpen en omgeving betekenen deze besparingen 1000 busritten per dag minder. Volgens Wouter kan het mobiliteitsprobleem in onze stad enkel opgelost worden door een investeringsplan voor het openbaar vervoer. Zo kan het aanbod uitgebreid worden, gecombineerd met het aanwerven van extra personeel om o.a. de veiligheid te garanderen. Bovendien moet het gebruik van het openbaar vervoer gratis worden.

Wouter doet er alles aan om de tradities van strijdsyndicalisme en solidariteit te herstellen. Piketten zoals dat bij Crown Cork Deurne bezoekt hij steevast met een spoordelegatie.

Naast zijn lidmaatschap van LSP engageert Wouter zich vandaag bij Rood! Deze beweging heeft het potentieel iedereen samen te brengen die zich wil verzetten tegen de gevolgen van neoliberale beleid: besparingen, privatiseringen, bedrijfssluitingen, werkloosheid,… Er is nood aan een brede arbeiderspartij die de belangen van de werkenden en hun gezinnen verdedigt. De vakbonden moeten breken met de SP.a en CD&V en hun schouders zetten onder zo’n initiatief.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: